Psychopathie en Narcisme – Aanvulling 6
Zielloze ogen vol kwaadaardigheid
Veel slachtoffers van psychopaten herinneren zich de blik van hun beul: zielloze ogen, met achter die leegte een donkere poel van kwaadaardigheid. Deze blik kan plots opkomen, in reactie op de een of andere trigger en voorspelt weinig goeds. Integendeel: van zodra je die blik ziet kan je je maar beter klein maken, onzichtbaar of schrap zetten, vooral als vluchten niet mogelijk is.
Deze omslag in de gemoedstoestand van de psychopaat, met de bijbehorende blik in de ogen, wordt vaak geïnterpreteerd alsof hun geest wordt overgenomen door een kwaadaardige entiteit, een demonisch wezen dat enkel uit is op vernietiging. Het is begrijpelijk dat een dergelijk idee post vat in het bewustzijn van het slachtoffer: de overgang van ogenschijnlijk welwillende vriendelijkheid naar empathieloze kwaadaardigheid kan immers zodanig abrupt gebeuren dat de plotse bezetenheid door een demon hier een aannemelijke verklaring voor lijkt.
Mijn eigen interpretatie van dit fenomeen is echter behoorlijk verschillend. Mijn vertrekpunt is het sterk onderschatte feit dat de autonomie van een innerlijke schaduwdeelpersoonlijkheid zodanig groot kan zijn, dat het een onafhankelijke entiteit lijkt te zijn, terwijl het wel degelijk nog steeds een deel van hetzelfde persoonlijkheidscomplex is. In Karmische Psychologie Deel 1 ben ik uitgebreid ingegaan op het meervoudig persoonlijkheidssyndroom (MPS), een psychische toestand van extreme gespletenheid die ontstaat als gevolg van extreme vormen van marteling vanaf de prille jeugd. De persoonlijkheid in wording wordt daardoor gefragmenteerd wat resulteert in een cluster van elkaar afwisselende ik-persoonlijkheden of ‘alters’. Deze functioneren onafhankelijk van elkaar.
Bij het ontstaan van psychopathie gebeurt iets gelijkaardigs: onder druk van extreme omstandigheden splitst er zich een zeer negatief geladen deelpersoonlijkheid af die verstoten is van alle Wezenscontact en levensvreugde. Er is geen liefde voor het leven, noch voor de aarde, enkel nog blind overlevingsinstinct van het meest egoïstische soort. Dit is wat je te zien krijgt indien iemands de psychopate schaduwdeelpersoonlijkheid plots het ik-bewustzijn overneemt.
Als je de invloed van meerdere opeenvolgende levens op het ontstaan en de ontwikkeling van een dergelijke schaduwdeelpersoonlijkheid in acht neemt, is het de meest logische verklaring dat je te maken krijgt met een autonoom functionerend deel van de persoon met psychopathie. Vooral als er sprake is van een voorafgaande verslavingsproblematiek, al dan niet in combinatie met zeer hevige trauma’s, is het ontstaan van een psychopate schaduw helemaal niet zo vreemd. Enkele voorbeelden van zo’n recent ontstane autonome deelpersoonlijkheid:
Op een nacht had een man een nachtmerrie met het karakter van een lucide droom. Dit hield in dat hij wist dat hij droomde, over zijn wakend bewustzijn beschikte, maar toch niet uit de droom wakker werd. Tijdens die ervaring werd hij zich bewust van een demonisch wezen met een afschuwelijk agressieve uitstraling die op weg was naar de slaapkamer van zijn volwassen zoon. Zelf snelde hij naar de deur van die slaapkamer om die entiteit tegen te houden, wat hem met veel moeite ook lukte. Toen pas werd hij wakker, met een hoge hartslag en badend in het zweet. Hij vertelde de droom aan zijn zoon, die hierop reageerde dat hij op hetzelfde moment tijdens een nachtmerrie door die zelfde entiteit was aangevallen in zijn bed. In een wanhoopsgevecht had hij het demonische wezen de strot afgebeten, waarna hij wakker was geworden.
De zoon had in die tijd echter een alcoholverslaving die zwaar uit de hand aan het lopen was, doordat hij van bier was overgeschakeld op zware alcoholische dranken. De ‘demon’ was niets anders dan zijn ‘Innerlijke Verslaafde’, een schaduwdeelpersoonlijkheid die bij alle verslaafden ontstaat en die de ik-persoonlijkheid (en de hersenen!) langzaam maar zeker vernietigt. Tevens is de Innerlijke Verslaafde totaal gewetenloos tegenover andere mensen, want hij heeft maar één doel, namelijk aan zijn verslaving toe komen, koste wat kost.
Zelf zag ik bij een vrouw met wie ik een intieme band had plots – en schijnbaar zonder aanleiding, we waren in een park aan het wandelen – de vertrouwde blik in haar ogen plaats maken voor een harde, donkere, levensloze uitdrukking waarvan me de haren recht overeind gingen staan. Na een halve minuut verdween deze weer en de vrouw was hier zelf zichtbaar door in de war. Wat bij haar aan de hand was, was dat ze afwisselend positief in het leven stond en al even vaak overvallen werd door een extreme negativiteit ten opzichte van haar eigen leven en van het leven op aarde in het algemeen. Hierin kon ze soms meerdere dagen gevangen zitten, waarbij ze verbaal erg agressief en onredelijk kon zijn, alvorens weer om te slaan naar positiviteit ten opzichte van het leven. De achtergrond hiervan was een combinatie van ernstige jeugdtrauma’s waaraan nooit gewerkt was, met daar bovenop heftige trauma’s uit haar volwassen leven. Onder meer had ze twee decennia lang in een wetteloos gebied gewoond waar ze de zelfmoord van tien mensen had meegemaakt en was ze haar kinderen afgenomen.
In beide gevallen is het verleidelijk om een externe entiteit verantwoordelijk te stellen voor de persoonlijkheidswissel, maar indien we het volledige verhaal in ogenschouw nemen, valt niet te ontkennen dat er een innerlijke basis was voor de vernietigende agressie. Bij alle twee de betrokken personen kunnen we spreken van een psychopate schaduwdeelpersoonlijkheid in wording of van protopsychopathie.
Het is niet moeilijk om ons een voorstelling te maken van de volgende stap richting psychopathie. In het eerste verhaal loopt de alcoholverslaving verder uit de hand en krijgt de Innerlijke Verslaafde steeds meer vrij spel en dat spel speelt hij volgens de spelregels van de psychopathie, namelijk zonder geweten of empathie en enkel nog gericht op de bevrediging van zijn verslaving. Het afglijden naar psychopathie kan in dit geval nog tijdens het huidige leven gebeuren. Tijdens een volgende incarnatie heb je dan te maken met een psychopate schaduw die het ik-bewustzijn zo maar kan overnemen, in functie van de bevrediging van eender welke persoonlijke behoefte.
In het tweede verhaal vormt de afkeer van de aarde de brandstof waarmee een psychopate schaduwdeelpersoonlijkheid gevoed wordt. Tijdens het huidige leven kan deze het ik-bewustzijn steeds vaker over nemen, tijdens een volgend leven kan deze de ik-persoonlijkheid volledig domineren.
Aanverwant hieraan is de blik van meedogenloze superioriteit die in de ogen van diehard narcisten verschijnt in situaties waar ze het heft in handen hebben, wat voor hen identiek is aan het recht in handen hebben. Vooral bij religieuze fanatici is dit een bekende glans in de ogen. Zelf associëren ze hun gemoedstoestand met spirituele verbondenheid, maar de verbondenheid in kwestie bestaat slechts tussen hun eigen innerlijke schaduw en die van gelijkgezinden. Wezenlijk is er enkel eenzame leegte.
Iedereen die aan hen onderhorig is, weet wat hen te wachten staat als ze deze blik trotseren, namelijk weinig goeds. Ook hier mogen we niet uit het oog verliezen hoe autonoom een innerlijke schaduwdeelpersoonlijkheid kan worden en hoe onafhankelijk deze zich van het eigen Wezen (Ziel of Hogere Zelf) kan manifesteren. Bijgevolg hebben we geen nood aan het concept ‘demonische of lagere entiteit’ om te verklaren wat er gebeurt indien we getuige zijn van de omslag van een Wezenlijk bewustzijn naar dat van een psychopaat en de bijbehorende demonische blik in de ogen.
In plaats van een potentieel eindeloze strijd waarbij we voortdurend op onze hoede moeten zijn om geen ingang te creëren voor een demon die ons in bezit kan nemen, opent deze visie een ingang tot innerlijke groei. Door niets wat menselijk is uit ons bewustzijn en onze beleving te bannen, maar ermee in vrede te leren leven, vermijden we om ooit zelf op het pad van de psychopathie te belanden. Mensen die wel reeds in deze valkuil zijn terecht gekomen, hebben er weliswaar een hele klus aan om te leren terug in dialoog te gaan met hun autonome innerlijke psychopaat, maar ook voor hen blijft het mogelijk om terug als één geheel te leren functioneren, al hebben de meesten daar wel meer dan één leven voor nodig.
********************************************************************************
Deze tekst is een aanvulling op mijn boek 'Psychopathie en Narcisme'. ISBN 9789077101216.
Dit boek kan in elke boekhandel of internetboekhandel besteld worden.
De volledige titel van het boek is: Karmische Psychologie Deel 4: Aarde en Schaduw, Boek 3 - Psychopathie en Narcisme.
Op mijn website www.henkcoudenys.be vind je een overzicht van alle boeken die ik reeds heb gepubliceerd. Wie een boek koopt, helpt me om in leven te blijven en te blijven schrijven, uitgeven en op die manier mijn inzichten met anderen te delen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten